Nowoczesne wnętrze w starej kamienicy

Oderwanie się od schematów wymaga inwencji architekta oraz zrozumienia i dobrej woli ze strony inwestora, jeśli chce on posiadać niepowtarzalne wnętrze. Dla osiągnięcia harmonijnej całości konieczna jest dyscyplina projektowa w doborze dodatków; nawet drobne z pozoru przedmioty mogą zniweczyć zamierzony efekt. W tym wnętrzu, precyzyjnie zakomponowanym, zastosowany jest efekt harmonijnego połączenia historii z nowoczesnością. Już od wejścia do noszącego jeszcze ślady dawnej świetności budynku czuje się klimat przedwojennej warszawskiej kamienicy. Posadzki na klatce schodowej, kształt i fonna drzwi i poręczy - wszystko to nosi znamiona lat trzydziestych. Z braku korytarza układ mieszkania jest po trosze amelYkański, ale zamiast przez salon wejście prowadzi przez kuchnię. Nie jest to zamierzony efekt, lecz wynik powojennego podziału dużego mieszkania. W związku z wielkością i nieco dziwnym układem pomieszczeń, kuchnia pełni także funkcję hallu, komunikacji, jadalni, a jedyny pokój jest jednocześnie salonem, sypialnią i miejscem do pracy.

Głównym założeniem pierwszej od powojennych czasów modernizacji było utrzymanie charakteru starego wnętrza, przy jednoczesnej eliminacji negatywnych cech starego budownictwa (kiepskie tynki, pomieszczenia pozamykane drzwiami, wysokie wc z girlandami rur kanalizacyjnych) i wprowadzeniu nowoczesnych materiałów wykończeniowych. Całości dodano światła i przestrzeni, umiejętnie wykorzystano walor wysokich trzymetrowych pomieszczeń, starych desek podłogowych i niektórych detali retro. Starannie wyrównane ściany zostały wykończone tapetą z włókna szklanego o różnych fakturach. Ostre kolory elementów wnętrza - turkusowy i malinowy są dopełnieniem pastelowych, przenikających się barw ścian i sufitów: miętowo-kremowych w kuchni i niebiesko­miętowo-kremowych w pokoju. Nowoczesne, proste i funkcjonalne meble doskonale współgrają z kilkoma umiejętnie wyeksponowanymi starymi sprzętami.

czytaj dalej <1,2>