 |
 |
 |
|---|---|---|
 |
 |
 |
 |
||
| Garsoniera dla dwojga
Nieraz zupełnie podświadomie szukamy miejsc podobnych do tych, w których czuliśmy się szczęśliwi, jakby pomagały nam zachować wspomnienia. Tak też było w przypadku właściciela tego mieszkania. Gdy po raz pierwszy wdrapał się na ostatnie piętro kamienicy przy ulicy Franciszkańskiej, poczuł się jak nad Sekwaną. Tego właśnie szukał - wokół tętniło miasto, były knajpki, turyści, mnóstwo zieleni. Dzwony kościołów wybijały rytm dnia. Na warszawskim Nowym Mieście odnalazł ślady, klimat i nastrój przypominające czasy, gdy mieszkał w cieniu wzgórza Montmartre w Paryżu. Mieszkanie było w kiepskim stanie, zachwyciło go jednak dużymi portfenetrami z widokiem na drzewa i daleką panoramę miasta oraz świetlikami w dachu, zaokrągloną granicą ściany i sufitu, żeliwnymi grzejnikami. Oczami wyobraźni dostrzegł to, czego inni nie widzieli. Dostrzegł ducha Paryża. Wykonanie projektu oraz opiekę nad jego realizacją powierzył Magdalenie Ignaczak oraz Jackowi Kunca z JM Studio Architektoniczne. Chciał, aby wymyślili wygodne mieszkanie dla jednej, aktywnej zawodowo osoby. Miał być więc salon, sypialnia, łazienka oraz niewielka kuchnia, z której właściciel planował korzystać okazjonalnie. Szczęśliwie podczas modernizacji apartamentu nie zatracono niepowtarzalnego klimatu, który tak przypadł do gustu panu domu. Jednak, paradoksalnie, aby zamierzony efekt uzyskać, trzeba było wywieźć z mieszkania kontenery gruzu i śmieci, a potem wydobyć z wnętrza to, co niepowtarzalne i oryginalne. Ściany wykończone zostały tapetą z włókna szklanego o ciekawej fakturze grubo plecionego lnu. Przy okazji udało się też wzmocnić nadszarpnięte zębem czasu tynki. Nowiutkie dębowe podłogi celowo spatynowano. Do mieszkania wpuszczono też więcej światła. Wystarczyło powiększyć okna dachowe i dobrać kremowożółte kolory z akcentami burgunda.
|
|